Ikëm
jo si njerëz,
por si stinë të shqyera nga kalendari i vet.
U shkëputëm nga toka
si rrënjë që dikush i dogji në heshtje,
dhe rrugët pas nesh
mbetën të hapura vetëm për erën.
Atdheu nuk na thirri.
Ai vetëm heshti.
Një heshtje e rëndë,
si kambanë e fundosur nën ujë.
Shtëpitë tona u mplakën duke na pritur.
Muret pinin lagështinë e mungesës sonë,
oborret mbinin ferrë,
dhe qentë lehonin natën
sikur kërkonin hijet tona nëpër porta.
Ne ikëm në qytete me drita marramendëse,
ku qielli nuk kishte yje
por reklama që digjeshin si diell artificial.
Mësuam gjuhë të huaja,
buzëqeshje profesionale,
jeta me orar,
dashuri me kushte,
ëndrra me kontratë.
Por brenda nesh
mbeti një tokë që nuk pushon së vdekuri.
Një fshat i tërë endet në kraharorin tonë:
gra që mbajnë ujë në muzg,
pleq që flasin me hardhitë,
fëmijë që ndjekin pluhurin e verës zbathur.
Ata jetojnë ende aty,
në atë pjesë të shpirtit
ku malli nuk pranon emigrim.
Atdheu tani është një zë i thyer
që na vjen natën
nga radio të vjetra kujtese.
Një frymë që hap dritaret e gjumit
dhe na mbush mushkëritë me dhe.
Ne qeshim në tavolina të huaja,
ngremë gota,
bëjmë plane,
fotografi,
fëmijë që flasin gjuhë të tjera —
por papritur,
në mes të lumturisë,
na ther një mungesë pa emër.
Dhe e kuptojmë:
atdheu nuk ishte vetëm vend.
Ishte mënyra si na thërriste nëna.
Ishte era e bukës në mëngjes.
Ishte zhurma e shiut mbi çati llamarine.
Ishte dikush që na njihte ecjen
edhe kur vinim nga larg.
Tani ai nuk flet më.
Ose ndoshta
jemi ne
që kemi harruar si dëgjohet dhimbja e tij
