Shkruan Ruzhdi Gashi
Bota e ndjenjave është një labirint i ndërlikuar, ku besimi dhe dashuria shpesh bashkëudhëtojnë. Megjithatë, në këtë rrugëtim të shpirtit, ka momente kur zemra thyhet pikërisht nga ata që i kemi mbajtur më afër dhe i kemi besuar më së shumti. Kjo dhimbje nuk vjen vetëm nga veprimi i tyre, por nga pesha e pritshmërive dhe thellësia e lidhjes që kemi krijuar me ta.
Kur dikush fiton besimin tonë, ne hapim portat e zemrës dhe i lejojmë të hyjnë në botën tonë më të thellë. Kjo hapje është një akt kurajoz, sepse ajo që çdo njeri mbron më shumë është brishtësia e tij. Por kur besimi thyhet, në të nuk lëndon vetëm tradhtia; lëndon ndjenja që ke lejuar dikë të shohë pas maskës dhe të prekë pjesët më të fshehta të qenies tënde.
Arsyeja pse dhimbja nga ata që kemi besuar është kaq e madhe, lidhet me pritshmëritë. Ne presim mirëkuptim, dashamirësi dhe ndershmëri nga ata që i konsiderojmë të afër. Kur kjo pritshmëri zhgënjehet, ndjejmë jo vetëm dhimbjen e tradhtisë, por edhe zhgënjimin në vetveten për besimin e dhënë.
Por kjo lloj lëndimi ka edhe anën e saj të dobishme. Ai na mëson të jemi më të kujdesshëm në të ardhmen, pa humbur aftësinë për të besuar. Në fund të fundit, të hapësh zemrën dhe të besosh është pjesë e natyrës njerëzore dhe nuk duhet të heqim dorë prej saj.
Të jetosh me frikën e tradhtisë do të thotë të jetosh me zemrë të mbyllur. Por të jetosh me guximin për të besuar dhe me forcën për të kapërcyer lëndimet do të thotë të përjetosh jetën në tërë bukurinë e saj. Edhe kur zemra thyhet, ajo çdo herë rritet më e fortë dhe më e aftë për të dashuruar.
