Dikur, në një udhë të gjatë e të vështirë, ecte një vajzë me hapa të qetë.
Nuk kishte gjithmonë diell mbi kokë.
Kishte ditë kur lodhja i rëndonte mbi supe, net kur shpirti i kërkonte të ndalonte dhe rrugë ku njerëz dashakeqë i hidhnin gurë vetëm sepse nuk duronin ta shihnin duke ecur përpara.
Ata menduan se do ta rrëzonin.
Por vajza nuk u përkul.
Kur e sulmuan, ajo nuk u bë si ata.
Kur e përfolën, nuk humbi kohë duke u shpjeguar.
Kur e zhgënjyen, nuk e ndërtoi forcën e saj mbi urrejtje.
Ajo thjesht vazhdoi.
Ndonjëherë ecte ngadalë, sepse ishte e lodhur.
Por asnjëherë nuk ecte mbrapsht.
Nuk priste një dorë të zgjatur. Nuk kërkonte një shpatull ku të mbështeste gjithë peshën e saj. Mësoi ta mbante veten edhe kur gjunjët i dridheshin dhe të ruante buzëqeshjen edhe kur zemra i ishte lodhur.
Dhe, me kalimin e kohës, kuptoi diçka:
Forca nuk është të mos lodhesh.
Forca është të lodhesh dhe përsëri të zgjedhësh hapin tjetër.
Njerëzit që kishin dëshiruar rënien e saj mbetën pas, duke numëruar plagët që i kishin shkaktuar. Ndërsa ajo vazhdoi përpara, jo për t’u hakmarrë, por sepse kishte një destinacion që ata nuk mund ta shihnin.
Një ditë u kthye pas dhe pa rrugën e gjatë.
Aty ishin të gjitha: lotët, netët pa gjumë, zhgënjimet, fjalët e liga, njerëzit që e kishin nënvlerësuar dhe ato momente kur kishte menduar se nuk mundej më.
Dhe buzëqeshi.
Sepse kuptoi se asgjë nga ajo që e kishte lodhur nuk kishte qenë më e fortë se ajo.
Ajo nuk kishte arritur larg sepse dikush e kishte mbajtur për dore.
Kishte arritur sepse, edhe kur askush nuk ishte aty, ajo kishte qenë aty për veten e saj.
Dhe kështu vazhdoi të ecte…
Me hapa të sigurt.
Me kokën lart.
Me shpirtin e plagosur, por jo të mundur.
Sepse disa gra nuk kanë nevojë për një rrugë të shtruar.
Ato bëhen vetë rrugë.
Dhe lënë gjurmë.
