Mos u tremb nga rrëzimet e jetës,
as nga stuhitë që lanë plagë në shpirt,
sepse edhe trungjet që duken të vdekura,
fshehin brenda tyre një pranverë të dritë.
Shiko atë filiz të njomë mbi trung,
si sfidon kohën, erërat dhe vetminë,
ai nuk pyet çfarë humbi dje,
por kërkon me ngulm dritën dhe ardhmërinë.
Jeta shpesh na rrëzon përdhe,
na lë pa ëndrra, pa forcë, pa fjalë,
por Zoti mbjell në zemrën tonë
një farë shprese që s’njeh ndal.
Prandaj ngrihu sa herë të biesh,
mos u dorëzo para asnjë stuhie,
se njeriu bëhet më i fortë
kur rilind nga plagët e tij.
Dhe nëse një ditë gjithçka humbet,
kujto filizin mbi trungun e tharë:
edhe pas errësirës më të gjatë,
mund të fillosh përsëri, nga e para.
Kur mendon se gjithçka ka marrë fund,
jeta fshehur mbjell një filiz të ri.
Nga plagët më të thella lind forca,
nga errësira më e madhe lind dritë.
Trungu i prerë nuk vajton fatin,
ai rilind me gjeth e gjelbërim.
Kështu edhe njeriu, pas çdo rrëzimi,
mund ta nisë jetën me besim.
