Telajo është
Ai vendi magjik
Ku mbarojnë fjalët
E piktori lë të shpërthejnë
Me vrull ëndrrat
Imagjinata endet
Lugjeve të dëshirave
Lumturia ka ngjyrën e vet
Dhembja e ka të sajën
Loti mbetet i ngrirë
E dashuria shpërthen
Përtej kornizash
Derisa papritur
Në një cep të telajos
E njeh veten
E nganjëherë
Një penel i vetëm
Mjafton të trazojë
Heshtjen e një shpirti
Një e kuqe
Për atë që digjet ende
Një blu
Për atë që s’u tha kurrë
E një e bardhë
Për plagët
Që mësuan të heshtin
Në telajo
Nuk ka frikë
As “duhet”
As “s’bën”
Atje edhe dhimbja
Gjen të drejtën
Të bëhet e bukur
Atje zemra
Nuk pyet askënd
Para se të flasë
Dhe piktori vazhdon…
Hedh ngjyrë mbi ngjyrë
Ëndërr mbi plagë
Dashuri mbi heshtje
Pa korniza
Pa maska
Pa frikë
Në fund
Sheh veten
Në pikturë
Pa censurë…
