Mos i prek plagët e saj,
jo sepse dhembin ende,
por sepse brenda tyre
ka histori që nuk i tregohen kujtdo.
Ajo buzëqesh…
dhe askush nuk e di
sa net ka qepur me heshtje
copat e një zemre të thyer.
Në sytë e saj
ka mbetur një dashuri
që dikur besoi pa frikë,
deri sa një dorë e pamëshirshme
i mësoi zemrës të mbyllte dyert.
Prandaj, nëse e do,
mos u përpiq ta pushtosh.
Afrohu ngadalë,
siç afrohet drita
me një dhomë që ka harruar diellin.
Mos i premto se nuk do ta lëndosh;
premtoji se, kur të dridhet shpirti,
nuk do të ikësh.
Sepse ajo nuk kërkon
një burrë që t’ia shërojë plagët;
kërkon dikë
që të mos i hapë përsëri.
Dhe nëse një ditë
ajo ta vë kokën mbi kraharorin tënd,
mos e quaj thjesht dashuri.
Është besim.
Është një zemër
që pas shumë dimrash
po guxon përsëri
të besojë te pranvera.
Ajo nuk është e thyer.
Është një grua
që ka kaluar përmes zjarrit
dhe, në vend që të bëhej hi,
mësoi të ndriçojë.
Dhe nëse e dashuron vërtet,
mos e pyet pse ka mure…
Bëhu arsyeja
për të cilën një ditë
ajo nuk do të ketë më nevojë për to.
