Edhe atëherë kur e ç’krryen,
e shqyen vellon e nusërisë,
rrugëtuam të kërkojmë lirinë.
Edhe atëherë kur
heshtja filloi të bëhej dritë,
yjet e natës duke ndriçuar,
jetën trasuan vend-alit.
Kollitja ushtonte si pushkë,
heshtja u bë dritë,
dritë për ushtarin e lirisë.
Edhe plagët u bënë zjarr,
zjarr që solli lirinë,
lirinë e dyfishtë.
“O vdekje, o liri!”
thërriste luftëtari,
duke rrugëtuar nëpër jetë,
çdo ditë të lume.
Rrugtim lirie!
Kumrie Avdyl Shala-RRUGTIM NËPËR JETË
TË NGJASHME