Gjeorgjina Kapaj-Ndarje e malltë

Malli për ty, si një gur në zemër,
Pesha e tij , si direk flamuri
E stis folenë si rrëpira e egër,
si një fletërënë në vjeshtë nga druri .
Sikur, mbaj peshën e mineralit në brigje,
Më trazon bregun e shpirtin e munduar,
Sjell oborrin e ëndrrave mbetur në vite,
Dashurinë e mbetur si dhuratë e paharruar.
Fjala e dhënë në tërmet e lëkundje,
si vullkan shpërthyes në pallate…
Sa më shumë vite kalojnë e ndjen në supe,
Duke humbur drita e shpresës së madhe.
Të derdhen lot ngashërimi mbi qerpik,
Ndërliksen fjalët si furka e nënës së mirë,
Në ballkonin e shpirtit dëgjoj ligjërim,
Shpesh më ngjan sikur dallandyshet rrinë.
Më trazojnë natën ëndrra, fjalë, mendime.
Ç‘botë tinzare në përqasje pesimiste!
Kur do të kesh ikje?