Pas heshtjes
lotët nuk shihen.
Ata zbresin ngadalë
në pusin e errët të shpirtit,
ku mësojnë të jetojnë pa dritë,
si rrënjë të verbra
që kërkojnë ujë
në një tokë të harruar.
Pas heshtjes
flenë plagët.
Jo të shëruara,
veç të lodhura nga pritja.
Herë pas here zgjohen,
shtrijnë duart nëpër kujtime
dhe prekin atë që mungon,
si i verbri murin
e një shtëpie të rrënuar.
Pas heshtjes
grumbullohen stinët e pajetuara,
fjalët që mbetën në prag të buzëve,
përqafimet që nuk gjetën krahë,
ëndrrat e vrara para lindjes,
si zogj të ngrirë
në vezët e tyre.
Aty rri edhe e nesërmja,
me fytyrë të paformuar,
duke u ushqyer
me frikërat e djeshme.
Mos heshtni gjatë.
Sepse heshtja
nuk është paqe.
Ajo është një det pa breg,
ku dhimbja mëson të notojë.
Dhe kur mbushet deri në qiell,
shpërthen.
Jo me zë.
Por me një flakë të verbër
që djeg së pari
atë që e mbajti brenda.
