Ecëm në tunelin e errët mortor,
Një pelerinë pluhuri mbulon supet ,
Hapat mbajnë peshën e rëndë kohor,
Hijet e errëta të rrethojnë mendimet,
Dhimjet si një kuçedër pushtojnë mëndjen,
Nuk mund ta shohësh daljen,nuk shehë shpresë,
Errësira e mbërthyer me dhimjen,
T’ët thuash ç’kuptim ka jeta ende gjallë do të mbesë?
Po,një pikë dritë më jepë në fund të tunelit,
A është dritë apo iluzion?
Ngadalë,i afrohesh errrësira mblethë dhimjet ,
Po, po ,është drita, shpresa zë e këndon!
Hapi bëhet gjithnjë e më i lehtë,hijet hollohen,
Mendimet janë më të qarta,po më kthjellohen,
Drita afrohet,sytë errësira i do të verbohen,
Ja ku jamë jashtë tunelit errësirat po largohen!.
Gëzimi është i pafund, jeta ka ende kuptim,
Ngjyrat filluan përsëri të të japin gjallërin,
Shpresa nuk vdes ,flë pak kohë,si një brymë ,
Mjafton një rreze drite dhe buzëqeshja kthehet të marrë frymë..
