Shkruan Ruzhdi Gashi
Jeta është një udhëtim i mbushur me ndalesa të papritura dhe takime që shpesh nuk i kuptojmë në momentin kur ndodhin. Por, me kalimin e kohës, kuptojmë se askush nuk hyn në jetën tonë rastësisht. Secili njeri që na afrohet sjell me vete diçka – qoftë gëzim apo dhimbje, qetësi apo trazim, përgjigje apo pyetje të reja. E vërteta është kjo: askush nuk vjen me duar bosh. Ata janë ose dhuratë, ose mësim.
Ka njerëz që hyjnë në jetën tonë si dritë. Prania e tyre sjell ngrohtësi, siguri, mirësi të natyrshme. Janë ata që na duan pa kushte, na mbështesin në heshtje, na frymëzojnë të bëhemi versioni më i mirë i vetes. Këta janë dhurata – shpesh të rralla, por të paçmueshme. Ata nuk na ndryshojnë vetëm ditët, por gjithë mënyrën si e shohim botën.
Pastaj janë ata që hyjnë në jetën tonë dhe sjellin sfida. Ndoshta na zhgënjejnë, na lëndojnë apo na tradhtojnë pritshmëritë. Por edhe këta nuk janë të kotë. Ata janë mësime – ndonjëherë të vështira, por të nevojshme. Nëpërmjet tyre mësojmë durimin, vetëvlerësimin, forcën për të thënë “jo” dhe urtësinë për të ecur përpara.
Njerëzit që na lënë pas ndjenja të forta, të mira apo të hidhura, në fakt na ndihmojnë të njohim më mirë vetveten. Ata janë pasqyra që na tregojnë plagët tona, pikat tona të dobëta, por edhe forcën që s’e dinim se e kishim. Secili, në mënyrën e tij, është pjesë e rrugëtimit tonë – ndihmon në formimin e karakterit tonë dhe në rritjen tonë shpirtërore.
Kur e shohim jetën përmes këtij kuptimi, ndalojmë së ankuari për ata që na kanë lënduar, dhe fillojmë të falënderojmë – sepse edhe dhimbja është mësim. Dhe çdo mësim është një dhuratë e fshehur.
Në fund, ndoshta nuk ka rëndësi sa kohë qëndron dikush në jetën tënde. Rëndësi ka çfarë lë pas. Sepse njerëzit nuk vijnë kot. Ata sjellin diçka – një dhuratë për të na gëzuar, ose një mësim për të na rritur. Dhe për të dyja duhet të jemi mirënjohës.
