Kam heshtur gjatë,
sa muret mësuan zërin tim të pathënë,
sa lotët u bënë gjuhë
dhe dhimbja u bë banore e shpirtit.
Mendova se heshtja më mbronte,
si një derë e mbyllur përballë stuhisë,
por ligësia gjeti dritaren,
hyri brenda dhe më helmoi frymën.
Kam kafshuar buzët
për të mos kthyer fjalë me fjalë,
por ka plagë që rriten
pikërisht nga heshtja jonë.
Sepse jo çdo betejë fitohet duke heshtur,
jo çdo shpirt shpëton duke duruar.
Ka çaste kur duhet të flasësh,
edhe kur zëri të dridhet nga dhimbja.
Sot e di:
heshtja është fisnike kur ruan paqen,
por bëhet burg
kur mbron padrejtësinë.
Prandaj nuk hesht më.
Jo për hakmarrje,
por që e vërteta të mos mbetet e varrosur
nën peshën e fjalëve të pathëna.
Sepse vjen një ditë
kur zemra lodhet së vuajturi në heshtje,
dhe kupton se ka plagë
nga të cilat nuk të shpëton as heshtja.
