Nën lëkurën e dhimbjes jeton një zë,
që nuk bërtet, por kurrë nuk vdes.
Është ai zë që më zgjon çdo agim,
kur nata më lë peng në kujtim.
Kam buzëqeshur me lot në sy,
kam ecur kur s’kishte më fuqi.
Kam fshehur stuhitë pas një fytyre,
që bota e quante vetëm qetësi.
Nën lëkurën time ka plagë pa emër,
rrugë të gjata që i njeh veç zemra.
Çdo shenjë është një histori e pathënë,
çdo frymëmarrje një fitore e bërë në heshtje.
Mos më mat me atë që sheh,
se njeriu nuk është veç pamje.
Ka dete që nuk duken në sipërfaqe,
e megjithatë përplasen pareshtur në brendësi.
Dhe nëse një ditë më sheh të buzëqesh,
mos mendo se dhimbja ka ikur.
Ajo ende jeton nën lëkurën time…
por unë kam mësuar të jetoj mbi të.
