Ecëm zvarrë tokës,
Na ndiqnin pas edhe ata
Që jetonin kot.
Nga shpirti i tyre i lig,
Kurrë s’nxorrën asnjë lot,
Sepse sytë të tradhtojnë
Kur brenda s’je mirë dot.
Dhe bota kërkon nga ti
Të buzëqeshësh pa zë,
Ta mbash pamjen të bukur,
Edhe kur shpirti është dhe!
