Ne u rritëm…
dhe askush nuk na tha
se fëmijëria ikën pa bërë zhurmë.
Një ditë e lamë topin në oborr,
biçikletën mbështetur te muri,
dhe pa e kuptuar,
u bëmë njerëz që nxitojnë.
Shtëpia mbeti po ajo,
por zërat u pakësuan.
Në sofrën e mbrëmjes
mbetën më shumë karrige
se sa njerëz.
Nëna nuk na thërret më
si dikur nga porta,
sepse e di
se secili është larg
në luftën e vet.
Dhe ne…
vrapuam pas jetës,
duke menduar
se koha do të na priste.
Por koha nuk pret askënd.
Një ditë kthehemi,
prekim muret,
hapim dollapët e vjetër,
dhe kuptojmë
se kujtimet nuk plaken…
plakemi ne.
Prandaj,
mos i lini fjalët për nesër,
mos e shtyni përqafimin,
mos e lini dashurinë
të presë.
Sepse një ditë
nuk do të na dhembë
ajo që kemi humbur…
do të na dhembë
ajo që nuk e jetuam.
