E hidhur shumë
është varfëria,
kur për bukë
qajnë fëmija.
Në rrugë del
lëmoshë kërkon,
por askush
nuk e dëgjon.
Ecin njerëzit
edhe mendojnë
në varfëri
si të jetojnë.
Nuk ka punë
për t’punuar
varfërinë e skajshme
për ta larguar.
Në atdheun tim
ka shumë varfëri
deri kur kështu
pyet secili njeri!
Bukë e gojës
t’sigurohet
është vështirë
sa nuk mendohet.
Opitimizmi edhe forca
na mban gjallë edhe ca ditë,
do t’vijnë ditët më të mira
do t’shuhen varfëritë!
Nuk e di si t’kalojmë
kështu me vuajtje e varfëri,
puna dhe t’mirat na mungojnë
çdo të tretës shtëpi.
