Kur hëna rrugët nuk i ndriçon
Për ty malli yt,prek në vegim
Don të shkruaj,të të shohi e të ndjej
Por jo,për ty çdo gjë ish e kotë..
Të pret të shkosh,në atë lëndinë
Tek ajo krua,mallin të të shuash
Mëndja i thotë lëre të të shkojë
E mëndja s’mund që ti thotë s’të dua..
Sonte hëna rrugët si rreze po i ndriçon
Vështrimin ajo hedh posht tek një krua
Bën të të shohë e tët thotë dy fjalë
Por jo është e kotë,nata e vetmuar i bën shoqëri..
Si pëlëhuri i butë nën shpatulla mbështjellur
Nën krahërorin të sajë bukur ëndërron
Shkëmbyeshëm një puthje të ëmbël kërkon
Ku fytyra e sajë si rreze djelli ëmbël i rrezaton..
Jo ti nuk qënke më në atë dhomë të errët
Tët vija në ëndërr e ëmbël të ti puthja ata sy
Në mëngjes agimi të zgjon tuj buzëqeshur
Në shtrat të saj një pusull i shkrove,më lër të të dua mos mu largo më kurr..!
