Je diell e hanë që mban ndriçuar
Udhët e lashta të historisë
Bukuria të derdhet ujëvarë
Si buzëqeshja e një fëmije të brishtë
Je çikë që të ndizen faqet zjarr
Pas puthjes tënde të parë
Edhe kur flokëbora malet t’i mbulon
Bëhesh si nuse me kurorë
Je madhështore, je grua fisnike
Buzë mjaltë, hyjni e bujari me hir të rrallë
Shtigjet tua portrete të skuqura
Heshtur të flasin mbi ballë
Gjatë natës je shkëlqim hëne
Në mëngjes çelesh si lule zambak
Je besnike e dashurisë së fshehtë
Je ëndërr, tingull lahute, shprit që më përflak
Me bjeshkënalta e rudina, je lulëkuqe e tëra
Je Shotë, je Perëndeshë e dashurisë
Me oborret tua të gjera
Ruajte rrënjët, Tokën e plisin e Arbërisë
Je emblemë, je këngë, je loçkë
Je pikturë në sy më je xhan
Pas çdo gëzimi të pi dolli në gotë
Krenaria për ty jetën lule ma bën!
