Monday, October 3, 2022
BallinaVitrina e libritÇaste poetike me poeten Begu Davë

Çaste poetike me poeten Begu Davë

Ti veç jeto…

Tu prit me u ba ma mirë

edhe kur ndjenja e braktisjes

të trazon çastin meditues,

dimri t’bahet ma i ftohtë

kur ti ndjen përgjegjësi mbi vete e për t’gjithë.

as palltoja e leshtë supeve s’të ngroh.

Sa dhimbshëm e sheh jetën e vrazhdë

që t’mban për dore si nji fmi i pa rritun.

Dhe ti” urryeshëm n’kët kohë

shum herë sheh veten tënde,

mbi pikpyetje nën urën e kalimit

e duke e pyetur, përse jeton ?!

Nuk ke përgjigje….

si shigjetë të ngulen mendimet,

e të therin fort brenda shpirtit

në ditët e ftohta t’kti dimri

çdo plagë e kohës të përshkon në trupin e demoralizuar,

duke i vënë në radhë kujtimet që s’të lanë asnji shije t’amël,

dhe pëshpërit mes buzëve që duan t’flasin n’heshtjen tande,

edhe pse dhëmbët shtrëngohen nga i ftohti

duke qëndruar buzë ujit që t’pret si brisk

ku dhe era lëviz me ngadalë e të prish baluken rënë mbi ballë.

Flet me vete…

duke thënë, s’ka gjë,

qëndro ashtu “n’pritje për me u ba ma mirë.

Ndoshta në shpirtin e grisun,

do të qepen ca rreze shprese

e nji diell do t’lind e do t’perëndojë përsëri për ty e për t’gjithë.

Prit dhe pak, ti veç prit….

pa u lëndu e mërzit,

se ka me u ba ma mirë

mos pyet ma përse jeton.

Kjo asht jeta !

Akrepat e sajë do të ndalin at’herë kur të jetë shënuar ora e fundit.

Ti veç jeto….

edhe pse një ndjenjë braktisjeje

brenda vetes të mundo.

……………………………………………………..

Si çdo ditë tjetër zgjohem edhe sot

Dje ishte një ditë me shi t’furishëm

Ndërsa sot ishte kohë e ftohtë

Por me re të bardha ky mot.

Dola vetëm për pak…

Eca..në mendimet e mia

U ndala” të pi një kafe të ngrohtë

Vetëm ! se ashtu e ndjeva

Ashtu doja, vetëm me unin tim

Të qëndroja për pak me qënien time,

Kërkova në mes mendimesh

Qetësinë, dhe dashurinë për veten

Duke shijuar atë kafe”.

Zura vënd,në një nga tavolinat e vëna jashtë

Ku nuk flisnin !

Rrinin të heshtura

E të pa zhurmshme,

Aty preferova të qëndroj dhe unë

Shoqëruar me të ftohtin bashkë.!

Mbërdhyer pak me melankolinë

Harrova të ngrihem nga karrigja ku isha ulur

Dhe një diell më ulet papritur mbi supe

Duke më përkëdhelur !

E sikur në vesh më vinin fjalë

Që më thoshte….

Erdha të të ngroh shpirtin

Mos më rri si hutaqe,

Mos më rri ashtu e ngrirë,

Reflekto më thosh, jam dielli i ngrohtë

Të dua në çdo stinë” më beso,

Jam këtu për ty, me ty e dashur

Edhe në dimrin e lagësht apo të ftohtë.!

Drithërimat e shpirtit…

Fshihen brënda si në arkë të vjetër

drithërimat e shpirtit…

në një dhomë të vogël, pa dritë shprese,

ku bien si ninullë e heshtur

brënda në errësirën e gërmadhave,

të zemër’rrahjeve,

dhe qëndrojnë të gdhendura,

mbi pohimin e vet-jetës.!

Drithërima e shpirtit elektrizohet

sekond pas sekonde…

ku” si përralla shpërfillëse,

dhimbja të vret leht-lehtë,

e rënkueshëm përcjell afshet pa zë.!

Dhe pa durim…ky shpirt pret të çlirohet,

nga prangat që pa faj ngujuar

e mbajnë lidhur me kohë të tërë.

E di” Një ditë drithërima do largohet

do zhduket nga foleza e shpirtit të vrarë,

do të shkojë në detin e dëshirave të etura ,

e do t’thurë pëlhurën e saj të bardhë.

Do lërë pas drithërimën e shpirtit

flatrat do hapë si një pulëbardhë,

do qëndisë kohën me ninulla gëzimi,

si shtojzovalle hapësirave do kërcejë,

e drithërimin shum larg do ta flakë.!

…………………………………………………

Dielli m’ledhaton…

Nata” u tregua e rreptë mes ëndrrave t’frikshme

zemrën ma m’piu, sa dhe gjoksi shumë rënkoi,

një zë agimi menjëherë m’thërriti,

ëmbëlsisht vjen pranë meje dhe më zgjon.

E pash diellin e mëngjesit tek m’ledhatonte

mbi qepallat e syve të mavijosur e të trembur,

ashtu si ç’do ditë ngrohtësisht dielli ulet,

duke më puthur, qeshur e përkëdhelur.

Dhe bashkë u ngritëm vrapuam me guxim

e dua diellin që më ngroh shpirtin çdo herë,

se dua natën që po m’frigon n’kto kohë

me ëndrra mbytëse,therëse e plot trishtim.!

TË NGJASHME

Komento

Shkruani komentin
Shkruani emrin

TË FUNDIT