DASHURIA
Kur ti betoheshe, s’t’i desha sytë
dhe butë të pyeta në errësirë:
“Më do vërtet kaq fort, i dashur?”
Kur më the “po”, sytë u ndezën dritë.
Kemi kaluar male, lumenj,
në krahë dashurie kemi fjetur,
lindëm yje të rinj, fikëm diej,
shpirtin tonë i falem universit.
Ti je agimi im në ar praruar,
ditë e re me bekim Zoti,
farë e re në tokë të harruar,
lënë djerr mot pas moti.
