“Muri s’ban më”
Këtë herë jam zgjuar në një botë
Ku armiqësitë fitojnë kuptimësi
Ndërsa dashuria mbarset
Përtej tërbimit të detit
Dhe mbetet e harruar
Murin që kam përballë
Mes meje dhe vetes
Ka të çara
Nga fjalët e thëna që nuk mbajnë më
Si ta quaj këtë Vetmi që shikon
Nga maja e kështjellës
Të ngritur prej heshtjes
Si ta hedh dhembjen rrugëve pa emër
Të fshihet mes gjurmëve të atyre që më njohën
Dhe më tretën
Këtë herë më mban zgjuar
Ky qytet i fjetur që nuk mund të ikë nga unë
As nga dhenbja që fle me mua
Sot është një ditë që grindet
Me kalendarin e stinës ë humbur
