Zëri i përjetësisë…
A e dëgjoni një zë ?
A e dëgjon?
Vjen si një thirrje !
Nga një shtëpi e vogël e shekullit të kaluar
ndërtuar me një grumbull dimri
në netët kur hëna kishte humbur
mbështetur është në shkëmbim e rrënjosur në bregun e detit
Shkëlqen me krenari në heshtje
A mund ta dëgjoni? Është zëri i përjetësisë
është jeta me emrin e poetit
Udhëton gjithë dimrat e kohëve
dhe fushat e dashurisë
nga bregu jugor në skajet e diellit
Për çdo qënie që frymon në botë
në ankthin e mesnatës
