Ah, ky shi
do me patjetër
të ma laj zemrën.
Me patjetër
do të ma kujtoj vjeshtën.
Ai e di kur unë ndal
në streh të zemrës
e boshoj veten,
boshoj brengat.
Por ti, i dashuri im,
a më kujton!?
A më kujton
në gjendjet e tua bosh?
Unë bosh e tëra,
të kujtoj dhe në ëndrra.
E kur qyteti mbytet,
zbathur dal nëpër shi,
dal e laj brengat.
