I. Rrënjët – Ajo që nuk shihet
Në heshtje,
familja fillon thellë,
aty ku askush nuk sheh.
Një nënë që lutet,
një baba që përpiqet,
e një premtim i pashkruar:
“Do jemi njëri për tjetrin.”
II. Trungu – Forca që mban
Mes stuhive,
ai nuk thyhet.
Në të qëndron jeta,
me të gjitha plagët,
me të gjitha përpjekjet.
Familja nuk është perfekte –
është reale.
Dhe reale do të thotë:
të jesh aty,
edhe kur është e vështirë.
III. Degët – Çdo kush me drejtimin e tij
Njëri ëndërron larg,
tjetri qëndron pranë.
Njëri ecën shpejt,
tjetri ndalet më shpesh.
Por të gjithë lidhen në një:
kthimi.
Aty ku rrënjët të thërrasin pa fjalë,
vetëm me ndjesi.
IV. Gjethet – Kujtimet që fryjnë në erë
Fotot në mur,
zërat që s’janë më,
buzëqeshjet që mbetën në kornizë.
Gjethet bien,
por toka i mban ngrohtë.
Kujtimet nuk plaken,
ato vetëm pushojnë
në gjirin e familjes.
V. Fryma e shtëpisë – Ajo që nuk harrohet kurrë
Nuk ka erë më të njohur
se ajo e shtëpisë –
pak kafe, pak bukë e pjekur,
dhe shumë dashuri pa zë.
Kur kthehesh,
nuk e kupton pse të nxehet zemra
por është ajo:
fryma që të rriti.
VI. Muri i përbashkët – Ne të gjithë, bashkë
Familja s’është vetëm gjak,
është bashkëjetesë në dhimbje dhe gëzim.
Është zënka që kalon,
pajtimi që vjen,
telefonata e natës vonë,
dhe mesazhi që thotë:
“A je mirë?”
Epilog: Shtëpia që e ndërtojmë në zemër
Në fund,
nuk është shtëpia me mure,
por ajo që mbajmë në shpirt.
Një vend ku gjithmonë
jemi fëmijë,
jemi motra
jemi vëllezër,
jemi ata që falim
dhe falemi.
Familja është vendi ku njeriu
mëson të dojë pa kushte –
dhe të kthehet,
edhe kur është larg.
