Kjo poezi përshkruan me ndjenjë të thellë dhimbjen kombëtare të ndarjes së trojeve shqiptare dhe dëshirën për bashkim, duke ndjekur një traditë të gjatë të poezisë atdhetare shqiptare. Ja një analizë e shkurtër:
Tematika
Poezia trajton një plagë të vjetër të kombit shqiptar: ndarjen e trojeve dhe pamundësinë për bashkim. Autori/autorja e shpreh këtë ndarje përmes një bisede të heshtur mes nënës dhe birit, ku dhimbja e përgjigjes është më e thellë se fjala vetë.
Stili dhe Gjuha
Përdor një gjuhë të thjeshtë, por të fuqishme emocionale.
Ka figura poetike domethënëse: metafora si “Dielli të lindë nga veriu” dhe “burimet e ujit bëhen bashkë si Deti” përshkruajnë bashkimin si një mrekulli natyrore, e pamundur në rrethana normale.
Struktura është e lirë, pa një metrikë strikte, por me ritëm të brendshëm emocional.
Krahasimi me poetët rilindës
Me Naim Frashërin ndan idealin për një komb të bashkuar, megjithëse Naimi përdorte më shumë gjuhë klasike e mitike.
Me Fan Nolin, ndan zhgënjimin me realitetin politik, por Noli shpesh ishte më sarkastik dhe modern në trajtesë.
Me Asdrenin, ka ngjashmëri në përdorimin e natyrës si simbol i gjendjes së kombit.
Përfundim
Kjo poezi është një vazhdim dinjitoz i traditës së poezisë kombëtare shqiptare. Shpreh me ndjeshmëri realitetin e hidhur të ndarjes dhe dëshirën e pashuar për bashkim, duke folur jo vetëm me mendje, por me zemër. Ajo ka jehonën e rilindasve, por tingëllon moderne në shprehjen e dhimbjes së sotme.
Nanë moj
kur bashkohen trojet?
Flejz biri i nanës
Fli e mos mendo
Se aq të shkepun jemi
As ditë e nat s’mud të t’shpjegoj.
Kur as bjeshka bjeshkës
nuk i flet me gojë
Kur as në ditët me diell
E as majat kur i kan me borë.
Do bëhemi bashk një ditë
Kur Dielli të lindë
Nga veriu e në jug
Si në lindje e perëndim.
Atëherë kur dhe hëna
Do shëndritë si Dielli
Kur burimet e ujit
Bëhen bashk si Deti.
