Duarartë ishte babai im
nderohej punëmbarë,
mjeshtërinë mirë e zotonte
s‘ndalej të na shkollonte
Nëpër Llap themele, çati e mur
mjeshtroj me dru e me gur
i palodhur e djersëartë
punëtor, krenar e ballëlartë.
Njihej modest e plot elegancë
mustaqezi, me plis të bardhë
shpirtngrohtë e tryezëplot
oxhaku e konaku kishte zot.
Qebesa, edhe zemërtrim
mikpritës, bujar e i pashëm
mburrej nën qiellin Arbëror
me Plis, Flamur e Besë Shqiptar.
