Dëshirat ishin më të mëdha
se duart e mia të vogla.
I shihja larg,
si lodra pas xhamit,
jo për mungesë dashurie,
por për mungesë mundësie.
Shtëpia nuk kishte tepri,
por kishte zëra,
bukë të ndarë,
dhe një dritë që nuk matej me para.
U rrita duke mësuar
se jo çdo ëndërr kapet në kohën e vet,
por çdo mungesë e ndershme
të mëson peshën e mirënjohjes.
Dhe sot e kuptoj:
ajo fëmijëri s’ishte e varfër,
ishte vetëm e thjeshtë—
dhe pikërisht për këtë, e pasur.
