Zanë Memeti -Ekuacion i dhembjes 

Unë, mbaj kohën,
si monedhë të ndryshkur në xhep,
e kthej nga njëra anë në tjetrën,
për të parë nëse ende ka peshë.
Ti, një fjali e lënë përgjysmë në një dorëshkrim të vjetër,
jo për t’u plotësuar,
por për të provuar se mungesa
është formë kuptimi.
Ai, numëron hapat e vet
në një korridor pa fund,
duke besuar se ecja vetë
është mënyrë për të mos u zhdukur.
Ajo, ruan kujtesën
si arkiv të gabimeve të sakta,
ku çdo harresë është e qëllimshme
dhe çdo rikthim një zgjedhje morale.
Jemi mënyra,
që refuzojnë të mbyllen.
Nuk shkruajmë për të treguar!
Shkruajmë për të fiksuar një çast,
që përndryshe,
do të përsëritej pafund
në forma gjithnjë e më të rreme.
Dhembja nuk është ndjesi,
është provë ekzistence;
ajo që nuk dhemb
nuk ka nevojë të mbahet mend.
Të shkruash do të thotë
të vendosësh rend aty ku ka tepri kuptimi,
të pranosh se je njëherësh,
autori, personazhi
dhe lexuesi që nuk bindet.
Jo përmbyllje, por kthim.
Mbetemi të gjithë brenda të të njëjtit varg;
unë, ti, ai, ajo,
jo zëra,
por mënyra të ndryshme të një dhembjeje,
që refuzon të pushojë së qeni.
Katër trajta të së njëjtës etje,
kalojmë të njëjtën shkretëtirë
pa e pushtuar,
pa e lënë pas,
sepse ajo nuk kalohet,
mbahet.
Të jesh,
dhe të vazhdosh të jesh,
në çdo oazë të rreme e të vërtetë të shpirtit,
në çdo valë që nuk të nxjerr në breg
por të mban në lëvizje.