Hije rëndë sot bie mbi dijen
pak vlera mbi banka
fletëve të grisura nëpër libra
ujërave të turbullta
ku ka mbetur edukata
Fëmijë që jetojnë në tjetër planet
tjetër kohë u rritëm ne
dikur dija ishte çdogjë
sot mos dija turpi s’është asgjë
Ndryshe po rritet ky brez
botën e lëviz me gisht
Brazdave të jetës si një bimë
që mbin pa farë
kopshteve të kohës si një lule
që e lodh vapa
dhe sërish shiu e ngjallë
Këta s’e duan diellin as shiun
u pëlqejnë lulet artificiale
ironizojnë me natyralen
jetës gjithçka u duket formale
Ka nga ta që s’njohin as prindër
fjalën turp s’kanë në fjalor
librat e grisura kokën bosh
duke ecur mbrapsht me kohën
po mendojnë që shfrenimi
ndryshon botën
