Në Kuk u lindëm, në një frymë mali,
me erë bari me djersë prej fshatari,
1964 një vit i bekuar,
si vëlla me vëlla u lidhēm së mbari.
Në udhë balte hodhë m hapat e parë,
me libra në dorë, me ëndrra bekuar,
dikush u bë mjek, të shërojë plagē,
dikush profesor, dritë për të ndriçuar.
Mësimdhënës që fjalën e mbollën si farë,
inxhinierë që ngritën ura me djersë të vakët,
bujq që tokën e bënë hambar prej drithi,
që ushqen shpirtëra me mundësinë e pakët.
Koha na shpërndau në drejtime të ndryshme,
si gjethe në erë tek fluturonin mundimet,
por çdo rrugë që morëm në ato kohëra,
na kthen te njëri-tjetri, na rizgjon kujtimet.
Na ndau jeta në rrugë me koordinata,
por kujtimet mbetën si dritë në vegim
kur takohemi sot, flokëthinjtë e viteve,
qeshim si dikur, si foshnje n’ ledhatim.
Shok, zemra ime e ndarë në shumë pjesë,
çdonjëri prej jush rreh një copë të jetës,
edhe nëse largësia na tret nëpër botë,
emrat tuaj ngrohin si dielli i së vërtetës.
Disa tashme ikën në shtigjet e qiellit,
lanë kujtimet në zemrat e shkrumbuara,
ne i kujtojmë me lotët që rigojnë,
që të banojnë në xhenetet e lumturuara.
Një ditë, kur vitet të rëndojnë mbi supe,
takohemi sërish si fëmijë lazdranë,
me një përqafim që flet dhe ligjëron,
se shoqëria jonë veç një emër mban.
