Ngjyrimet e kohës i japin puls jetës,
por sonte festa ka nisur pa shije.
Dollia shpërthen e shfrenuar,
si një zhurmë që kërkon të mbulojë heshtjen
në pallatin e minuar në miniaturë.
Aty brenda, i mbushur përplot me baltegji,
thonë se po festohet fitorja.
Ndërsa në amfiteatrin e dijes
tymnaja ngjitet ngadalë, pa kthim,
dhe mbi të valon flamuri i bardhë i fitores.
Jam i hutuar, i befasuar deri në dhembje:
ç’është kjo shije e “mjaltit të hidhur”?
Turmat vrapojnë të çmendura pas bajrakut,
duan të kafshojnë “mollën e ndaluar”,
pa ditur as urinë, as kuptimin.
Kush do ta luajë i pari rolin e triumfit?
Koha hesht — por heshtja nuk është pa zë.
Askush nuk i lejon mendjendriturit të flasin,
sikur fjala të ishte rrezik, jo dritë.
Në priftim të natës shfaqen kalorës të padukshëm,
roje të një rendi që nuk shihet.
Askush s’guxon të shqiptojë një fjalë.
Tempulli i mirëbesimit mbulohet nga një qetësi e rëndë.
Dhe si në një kthim të pashpjeguar,
të vdekurit zgjohen si hisetarë të harruar,
ndërsa frika shtrihet anembanë hapësirës.
Koha do të flasë
