Qyteti u mbyll në vetvete.
Edhe koha.
Murtaja fishkëlloi—
ajo zbuloi
sa pak na duhej
për t’u humbur.
Një hap u nda nga tjetri.
Një frymë nga tjetra.
Dhe kjo mjaftoi.
Dy duar nuk u prekën.
Jo nga largësia—
por nga pamundësia.
Dashuria nuk vdiq.
Vdekja është frymëmarrje.
Ajo u fshi
pa ndodhur.
Si një fjalë
që nuk arrin në gojë,
si një dritë
që nuk bëhet ditë.
Dhe mbeti kështu:
pa emër, pa varr—
vetëm si mungesë
që s’pranon të quhet humbje.
