Sa vlen kjo jetë,
kur ditët ikin pa zhurmë
dhe njerëzit ndryshojnë
si stinët pa paralajmërim?
Sot të flasin me zemër,
nesër të harrojnë se kurrë s’të njohën.
E ti mbetesh duke mbledhur copat
e shpirtit që ua fale pa kursim.
Sa net pa gjumë ka një zemër?
Sa lot duhet të pijë në heshtje
që të mësojë
të mos besojë kaq shumë?
Kjo jetë të mëson me dhimbje…
të ecësh vetëm,
të buzëqeshësh edhe kur je thyer,
të heshtësh kur zemra ulërin brenda teje.
Por prapë ka diçka të bukur…
forca që lind pas çdo rrëzimi,
drita që vjen pas errësirës,
dhe shpirtrat që, edhe të vrarë,
dinë ende të duan.
Sepse ndoshta jeta
s’vlen nga sa gjatë jeton…
por nga sa zemër lë pas
tek njerëzit që të kujtojnë
