Vilma Nika-Hapësirë që nuk mbahet.

Nuk jam vend,
jam distancë që merr frymë.

Dritë mbi ujë
që rrëshqet nga duart.

Ekzistoj ku nuk shihem,
ndiej ku nuk flitet.

Flas pak,
zhdukem pak më shumë.

Gjithmonë një hap më tej,
edhe kur dukem afër.

E brishtë pa u prekur,
e qetë pa u zotëruar.