Zymer Mehani-ABEJ, ISHE ENGJËLL

Për vëllanë tim të paharruar, Hakifin
Sot e kuptoj se engjëjt
nuk lindin vetëm në qiell,
ata ecin mes nesh pa u vënë re.
Ti ishe njëri prej tyre,
me buzëqeshjen që mëkonte plagët
dhe heshtjen që fliste më shumë se fjalët.
Zemra ime të thërret në ëndrra,
ajo të ruan në kujtime,
të mban gjallë në çdo frymëmarrje.
Sa e çuditshme kjo botë…
Më të mirët nuk i mban gjatë,
sikur Zoti t’i marrë hua dritës.
Ti nuk more me vete
as tokën, as pasurinë,
veç emrin që e bëre nder.
Na mësove se njeriu
nuk matet me vitet që jeton,
por me zemrat ku mbetet.
Tani e shoh qiellin ndryshe;
çdo yll më duket një sy
që na ruan në heshtje.
Ndoshta edhe ti
je bërë një dritë e padukshme
mbi udhët tona të lodhura.
Dhimbja nuk ka kalendar,
ajo zgjohet çdo mëngjes
dhe fle e fundit në mbrëmje.
Malli nuk qan me lot,
ai flet me sendet
që ende mbajnë gjurmët e tua.
Kam dashur të të thërras:
“Vëlla!”
Por jehona m’u kthye: “Jam këtu…”
Jo në pragun e derës,
por në çdo kujtim
që nuk pranon të vdesë.
Njerëzit ikin nga kjo botë,
por mirësia nuk varroset kurrë;
ajo mbin në zemrat që e kanë njohur.
Prandaj nuk them se të humba.
Humbet ai që harrohet,
e ti je kujtesa jonë më e gjallë.
Një ditë do të takohemi përsëri,
atje ku nuk ka ndarje,
as lot, as lamtumirë.
Deri atëherë,
do ta mbaj emrin tënd si lutje,
dhe jetën tënde si udhërrëfyes.
Abej, ishe engjëll…
Zoti vetëm e ktheu në qiell
atë që qielli na e kishte falur për një kohë.