Mos i quani parqe
Ato janë dorëshkrimet e gjalla
Që toka i fsheh nën kapakun e stinëve
Ato janë mushkëritë e dritës
Ku era pagëzohet dhe dielli mëson të bëhet i butë
Mos i quani parqe
Ato janë tempuj pa mure
Ku çdo pemë është një profet
Dhe çdo gjethe një lutje që ngjitet drejt qiellit
Mos i quani parqe
Ato janë bibliotekat e heshtjes
Ku zogjtë shkruajnë librin e lirisë
Mbi pentagramin e degëve
Ndërsa lumenjtë lexojnë kronikat e lavdisë
Mos i quani parqe
Sepse ato janë zemra e planetit
E nëse një ditë sëpata e etur
Fiton mbi hijen
Mos kërkoni më pranverën
Ajo do të largohet
me valixhen e fluturave
Duke lënë pas një alfabet pa zanore
Një qiell pa zogj
Dhe një njeri që nuk e njeh më emrin e vet
Prandaj ruaj faqet e shkruara të poetit
Ato janë tempujt e fundit
Ku poezia ende lutet
Për shpirtin e njerëzimit
