Asja Mulgeci-SI VIKAMË PREJ SHPIRTIT

Përqafuem mallesh,ecem rrugëve t’jetës
U bam t’pa ndamë a thue se jemi në garë
Kush shpirtcunguem mbeti kacavjerrë
mërzitjesh për prindin e munguem
e dikush , s’prindëroj kurrë
Të tjerë
Ohh sa shumë tē tjerë,peng lanë jetën
n’pragun e lindjes, s’u kthyen ma kurrë
E njaj trolli folezë e shpirtit
Shndërruem nji grumbull gurë
Eh, si hije i ndoqi,rrugëve të botës
Varun si torb kraheqafë
Ah ç’bragtisje,bragtisje që dhemb
shumë
Oh,sa shumë!…
Nanës, durt zgjatun i mbeten kah dera
mbërdhin dimnit e iu nxinë diellit…
çja thau era,
Si kërcu pragderes tue prit djalin e mira nanë
ngushllohe tue shtrëngue
gjiut t’ftohtë mallin e paanë!
Eh, sa motra u ndanë e shprti mbeti
gjysmak
Tue pi lotët n’munges t’njati supi
t’bekuem,
Njaty ku mbshteste kryt
për t’letsue brengat
veten tue lyp qenies t’saj
Ohh si na degtisi kjo jetëshkretë,
Harruem çka asht me u mbledhun
njiher rreth sofres,
Vellezën e motra, njaq sa na pat lind nana
e bekue e varfen votra
Oh, ç’më del shpirtit një si vikamë
Ku asht njaj vllau që ecte me orë t’tana
me marr motren e martume
me çu te nana
E tan fisi me u gazmendun
për njat bijë, t’ardhun n’gjini
E bukra e përmallume me u shkrehun
prehnit t’saj
Njaty ku vajznin e pat përkund
t’mbshtjellun me lule
A thue m’u “qorruan sytë”
se s’po e shof askërkund
Ku asht ,si u venit si u humbë
Si u ban njërzit kështu gurë
si lisat premëdegësh mbeten
ngjitun mallit si trung,
si të humbunrrugë
Eh,kjo pra ashtë jeta
nga ne “shpërfytyruem”
ngarkuem harresash e mallesh
e shkreta,
Malle që s’shuhen kurrë!