Do të mungoj kur të freskohet mbrëmja
Kur këmisha s’të ngroh
Kur fjala “mirupafshim” nuk tingëllon më si shpresë
Por si kapitull i harruar
Kam ndezur netë me frymën tënde
Tani rri zgjuar me mallin tënd në gjoks
Fjetja është luks
Zgjimi është mallkim
Sa e bukur ishte bota kur ecnim ngadalë
Kur koha s’kishte orë
Kur asgjë nuk vlente më shumë se një përqafim
E unë tani, i/e mbetur pa trupin tënd
Pa zërin, pa qeshjen
Po flas me muret
Sa bosh tingëllojnë fjalët kur nuk je ti
Edhe gjuha më duket huaj
Edhe emri im pa zërin tënd është i huaj
Do të mungoj, e di
Kur të mos kesh kujt t’i tregosh frikën natën
Kur trupi yt të ftohet nga duar që s’dinë të ndiejnë
Kur dashuritë të duken provizore
E unë të jem veç një gabim i paharruar
