Nuk e di vërtet se sa shpirt i mirë jam,
ndërsa disa pragje të shtrenjta
nuk arrita t’i kapërcej dot.
Pikërisht ishin ato
që ngritën murin më të lartë
për të ndërtuar shpirtin tim të drejtë.
Dhe unë,
që me sfilitjen e nje Sizifti ,diten ndërtoj
ura paqeje mes tyre,
e ndërsa gjithë natën
hije ogurzeza në plencin e tyre i gëlltisin.
Po Rozafa ime
ka ngelur shterpë,
dhe unë më kot shpresoj se një ditë fatlume ajo do mbarset,
që kur midis gishtave të duarve më humbet besimi.
