Ka disa net qi po flej n’gji tand
Me krye t’lagun n’djersë e ethe
Nadje po i ni
Baladat qi s’i ka marrë vala
E t’rrijnë si kambana t’heshtuna ambi kry
Nalt mbi Bunë
Rozafa jote ende rri zgjuet
Me njanin gji jashtë
E tjetrin peng në gur
Shkodër, moj mizore
Pse e flijove nusen lehonë
Vllaun e vogël e le pa grue
E kingjin pa nanë
Nëse kalaja lypte patjetër flijim
Pse s’i murose dy vllaznit besëpremë
Por nuses së re ia more
Amësinë
N’gji tand, moj Shkodër
Po më zihet fryma
E s’di a asht zemra jote qi po pëlcet
Apo Rozafa qi ka nisë me u çmurue
