Po të kisha edhe një jetë,
nuk do ta nisja si kjo që shkoi,
do t’i pyesja njerëzit për të vërtetën,
përse gënjeshtra kaq lart qëndroi.
Do t’i shembja ca mure me fjalë,
do t’i hapja ca dyer me mend,
se njeriu jeton veç një herë,
por pendohet një mijë herë në vend.
Sa shumë plane i lamë për nesër,
sa shumë fjalë i mbyllëm në gji,
ne kërkonim të kapnim përjetësinë,
kur përjetësia s’na njihte as ne.
Dhe tani, kur ora më pyet për vitet,
unë i them: mos më pyet, se s’i di,
ato ikën me këpucë të vjetra,
duke qeshur pas shpinës sime në shi.
Ah, kjo botë, ç’komedi e çuditshme!
I mençuri hesht, budallai flet,
njëri mbjell një pemë për të tjerët,
tjetri pret që frutat t’i marrë vetë.
Po të kisha edhe një jetë,
do të jetoja më pak për lavdi,
se në fund, kur të mbyllet perdja,
asnjë duartrokitje s’të bën shoqëri.
