Të kesh zemër të bukur,
do të thotë,
të kesh marrë ato uratat e nënës nga shpirti, çastit kur i lutej perëndisë,
kohës kur ti frymove e qave lindjen.
Trupin ta ketë veshur me petkun si të pishave,
që u rezistojnë dimrave të egër,
se ata ndonjëherë,
janë të pabesë e të bëjnë si veten.
Të kesh zemër të bukur do të thotë,
që nënoja,
ti ketë dhënë ato këshilla të trashëguara nga gjyshet,
ato shamibardhat çaperënda e trimëresha,
si malet që durojnë e s’vdesin.
Të kesh zemër të bukur,
do të thotë,
edhe të rrëzohesh e të qash me zë,
përpara një fundi që të tërheq nga vetja,
e që zgërdhihet syve të tu,
si një klloun cirku.
Por ngritja ka rëndësi.
Eshtë fillim i ri i maratonës,
dhe pse sërisht fillon në kilometrazhin zero,
duke shkundur merimangat supeve,
e fshirë lotët fytyrës pudrosur me dhe.
Të kesh zemër të bukur do të thotë të jesh busull e çmendur,
që nuk tregon Veriun e ftohtë të arsyes,
por Jugun e ngrohtë të një dore që dridhet.
Të kesh zemër të bukur,
do të thotë,
sapo të gjesh pak ekuilibër për vete,
shtrëngo një dorë dhe jepi forcë,
ngrie në këmbë,
e lidhu zinxhir, njëri pas tjetrit,
duke dëgjuar zemrën që rreh ende kraharorit, mbështjellë aq mjeshtërisht në atë zgavër,
për mos rënë si në gracka piratësh,
duke menduar që je kaq fisnik e kaq hyjnor,
sikur nëna ish lutur.
Në fund,
kjo zemër është një amforë e lashtë,
e mbushur me verën e thurur nga bisedat e gjysheve,
që sapo e prek buzën e etur të një të rrëzuari,
e kthen pluhurin e rrugës në polen yjesh,
duke vërtetuar se lëkura mund të rrudhet,
por arkitektura e dritës brenda teje,
nuk shembet kurrë.
