Kur të më shohësh një ditë,
kokën nga unë do ta kthesh,
jo për të thënë një fjalë,
por me sy të më kërkosh ndjesë.
Jo se fajin e ke kuptuar,
por në shpirt do jesh i vrarë,
që në sytë e tu të lodhur
nuk jam ajo që ke përballë.
Ç’të ndryshoi vallë papritur,
që shikimin andej e tret?
Një ndjesë faji të ka ngjitur,
a mos vallë — një e vërtetë?
