Mëkonte bebet e nënave, pa gji
Në Maternitet e Jetimore!
Rrugëve të Shkodrës me stuhi,
Vdiç nënokja- Deshmore…
E tallnin, e perbuznin të gjorën
Deri dhe ata që se dinin,
Se nga jeta e saj- jetë morën…
Kur gjirin e ëmbël i pinin.
S’ia vendosën as emrin një rruge
Për punën e mirë humane,
U dogj, si Xhordani mes druve…
Zonja me emrin: Galane!
Eh!- Galane e Shkodrës- Galane!
Se dashka interesi njerinë!
Të të ndritë shpirti hallemadhe,
Atje, ku rri Zoti me parinë…
