Ngrihem në mëngjes ,
Ashtu si çdo ditë .
Mbushur plot me stres ,
Pa hapur, mirë ,sytë.
Mendja m’vjen vërdallë,
S’di nga me ja nis .
S’më del asnjë fjalë ,
Asnjë shkronjë s’lëviz .
Vargu mbeti n’shpirt ,
N’dorë më ngriu pena .
Çka po m’shohin sytë ,
Dhimbjen e mban zemra .
Agun e mëngjesit ,
Edhe sot e prita .
Por ,s’po di ,prej stresit ,
Si do t’më shkojë dita .
Bëj të qesh ngadalë,
Ha,ha,ha me vete .
N’heshtje m’vjen një fjalë,
Buz’qeshi kësaj jete !
Si t’i buz’qesh ,jetës ?
Kur shpirti më qan .
Për hir të së vërtetës ,
Shpresat ,humbur , kanë .
Pesimiste, sot ,
Do m’thoni ,poete .
Po, por jo krejt kot ,
Ju them ,unë, me vete .
