U ngrit dallëndyshja në ag të hollë,
preku me krahë një dritë të largët,
e u nis,
si një mall që s’di të ndalet.
Në të njëjtën orë, një shpirt u shkëput
nga pragu i vetes,
mori rrugën e gjatë
me një emër që i dridhej në buzë.
Fluturonte ajo,
mbi dete që s’mbajnë kujtime,
mbi erëra që s’kanë gjuhë.
Ecën ai,
mes rrugësh që s’e njohin,
mes fytyrash që s’e thërrasin.
Dhe prapë,
të dy e dinin:
po iknin nga e njëjta dhimbje.
Dallëndyshja mbante në kraharor
një pranverë të pashuar,
një fole të shkruar në instinkt.
Emigranti mbante në gjoks
një derë të mbyllur,
një zë që i thërriste nga pas.
Njëra kishte kthimin në gjak,
tjetri,
veç një shpresë të lodhur.
Netëve, ajo mbështetej mbi yje,
si mbi prehër të butë drite,
dhe flinte pa frikë nga humbja.
Ai mbështetej mbi kujtime,
si mbi gurë të ftohtë,
dhe zgjohej më i largët se dje.
Kur erdhi stina e kthimit,
ajo ra mbi folenë e saj
si një lot që gjen syrin.
Ai u kthye,
por dera s’e njohu,
dhe heshtja i foli më gjatë se njerëzit.
Kështu mbeti dallimi i tyre:
njëra shtegton për të ardhur,
tjetri shtegton pa mbërritur.
Dhe malli,
ai malli i njëjtë,
u bë qiell për zogun,
dhe plagë për njeriun.
