Psherëtimash ngushëllohen,
kokë më kokë tek bisedojnë:
-Lavdi Zotit janë mirë fëmija,
e mpirë shtëpia nga zbrazëtia.
Fluturuan vitet pa kuptuar,
u plakëm pa fëmijët pranë,
me nipër e mbesa na bekoi Zoti,
nuk mbajtëm dot njërin në krah!
E kështu, ditë pas dite,
tok tek bisedojnë,
lumturohen e trishtohen,
për ditë me ta në gojë.
Kurrë s’ua harrojnë ditëlindjet,
të dy vetëm për ta festojnë,
ngrejnë dolli me plot urime,
për së largu u gëzojnë.
Buza u qeshet, u ndrijnë sytë,
kur i shohin nga ekrani,
tek ligjërojnë me shqipen e çalë,
kohës le t’i mbetet faji.
Mallëngjimesh të drobitur,
më asgjë nuk kthehet pas,
u sëmbon thellë në zemër,
a do të jenë sërish bashkë?
