S’e di kur të desha, as prej cilës stinë,
as ç’udhë të fshehtë zgjodhi zemra për te ti.
Si rrezja që zbret lehtë mbi një agim pa zë,
hyre në shpirtin tim dhe mbete përgjithnjë.
Të dua pa kushte, pa krenari e fjalë,
pa hije që na ndal, pa mure që na ndajnë.
Si lumi që kërkon detin në çdo kthesë,
si era që përqafon lulen me ëmbëlsi e shpresë.
Nuk njoh tjetër dashuri, nuk di tjetër rrugëtim,
veç kësaj që na bashkon në një të vetëm frymim.
Ku “unë” tretet në heshtje e “ti” humbet ngadalë,
dhe mbetet veç një zemër që rreh me të njëjtën valë.
Dora ku unë kapem, s’është veç e jotja,
është prehja ime, ëndrra dhe forca.
Aq pranë jemi bërë në këtë ndjenjë pa kufi,
sa shpirti yt në timin gjen shtëpinë e tij.
E kur nata na mbulon me qetësinë e saj,
dhe yjet ndezin heshtur dritat mbi çdo skaj.
Unë mbyll sytë e qetë në krahët e dashurisë,
dhe bota fle me ne në ritmin e përjetësisë.
