Dikur njé lumé e kishim pér tu laré,
kur qemé té rinjé né kohé té nxehté,
né mesdité vraponim népér aré ,
pa durim e prisnim pranverén e treté.
Pastaj burime me sonda u hapén,
ku graté, lanin rroba té gézuara,
dhe pér té piré qe uji i pastér
me bidona e kova plastike né duar.
Nje vajzë e njoha me sy té kristaltë,
nuk kish mé té bukur, se yjet larté,
léshonte drité, si yllé i zjarrté
mé buzéqeshte émbél né çdo çast.
Mezi e prita ta shoh njé dité,
mbi krahé doja, ta pérqafoja,
ti puthé dy syté e sajé si drité,
né drité té hénés e dashuroja.
Nga shpirti nuk mund ta ndajé,
si rrjellé e ujit, nuk ndalej epshi,
u mundova ndjenjat ti pérmbajé,
dhe zemra ime i buzéqeshi,
Flokét e verdha i preka me duar,
nga bjeshkét zbriti kjo mrekulli ,
nga zemra kurré se kam larguar,
dhe pse qe ndaré kjo dashuri.
Dhe né até lumé askush su mbyté,
vetém dashuria,ime e parë,
né ujra té kéthjellta gjithnjé u zhyt,
mbeti njé énderr, qe digjej si zjarré.
