Vrapova edhe kur kepucet ne maje, me ishin care
Edhe kur jaken e bardhe te kemishes
Nena ma arrnonte,
Por une vrapoja
Lumenjte me dallge qe perpiqeshin te me perpinin
I kalova si nje lundertar i paepur,
E serish nuk u ndala
I caja rrebeshet
Jo ! S’kam ndermend te ul armet, e leht te dorezohem
Te bie ne gjunj si nje deshtak
E mandej mbi kurrizin tim me plage jete
Ata, valle te hedhin
Askujt s’do ia dhuroj ate kenaqesi
I vendosur jam betuar gjer ne nji
Lidhur me shpirt e zemer ne nje pakt
Do vrapoj i vetem, dhe ne u shofsha si qiri.
